Łęg nad Młynówką nowym rezerwatem


Łęg nad Młynówką nowym rezerwatem: artykuł nr 4202

2007-02-21 12:17:31 Ekologia

Łęg nad Młynówką w gminie Ciasna to nowy rezerwat przyrody w woj. śląskim. O jego ustanowieniu zdecydował wojewoda Tomasz Pietrzykowski. Rezerwat jest położony na obszarze prawie 127 hektarów w Nadleśnictwie Lubliniec. Łęg nad Młynówką, obejmujący zwarty kompleks leśny, stanowi naturalne obniżenie terenu porośnięte lasem łęgowym, przez który przepływa rzeka Młynówka, zwana również potokiem Jeżowskim.

Jak podaje biuro prasowe wojewody, 62. już rezerwat w regionie został utworzony w celu zachowania ze względów naukowych, przyrodniczych i dydaktycznych biocenoz leśnych, wodnych i bagiennych w postaci naturalnego lasu łęgowego wraz z całym bogactwem gatunkowym flory i fauny.

Najcenniejszym fragmentem rezerwatu jest właśnie naturalny i dobrze zachowany las łęgowy. Reprezentuje on rzadki typ zespołu roślinnego pochodzenia górskiego - jesionowy łęg podgórski (Carici remotae-Fraxinetum). Zbiorowiska lasów łęgowych należą do najrzadszych i jednych z najbardziej zagrożonych wyginięciem w skali kraju.

Zasadniczą część nadrzecznego kompleksu leśnego tworzy różnowiekowy las liściasty, w którym najliczniejsze gatunki drzew stanowią jesion wyniosły i olsza czarna. Poza obszarami zalewowymi

rezerwatu wykształciły się siedliska borowe z sosnami, świerkami, brzozami, modrzewiami i dębami.

Wilgotny las położony w dolinie rzeki Młynówki, o zróżnicowanej strukturze wiekowej i gatunkowej, stwarza wyjątkowe warunki dla życia i bytowania wszystkich podstawowych grup świata zwierzęcego.

O wyjątkowych walorach środowiska przyrodniczego rezerwatu Łęg nad Młynówką decydują również stanowiska gatunków roślin objętych ochroną, w tym rzadkich gatunków roślin górskich jak liczydło

górskie.

Zgodnie z ustawą o ochronie przyrody, za rezerwat przyrody uznaje się obszary zachowane w stanie naturalnym lub mało zmienionym, ekosystemy, ostoje i siedliska przyrodnicze, a także siedliska

roślin, zwierząt i grzybów oraz twory i składniki przyrody nieożywionej wyróżniające się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi i kulturowymi lub walorami krajobrazowymi.

Ochronę rezerwatową wprowadza się przede wszystkim na terenach o charakterze zbliżonym do naturalnego, gdzie naturalne procesy przyrodnicze zachodzą spontanicznie lub możliwe jest ich odtworzenie bez znacznych nakładów sił i środków. Ingerencja człowieka na takich obszarach powinna być ograniczona do niezbędnego minimum, polegającego na utrzymaniu lub odtworzeniu oraz wspomaganiu procesów zachodzących w przyrodzie naturalnie.

Dzięki uprzejmości: PAP Nauka w Polsce

Następna strona

Poprzednia strona

Komentarze do artykułu nr 4202

Twój komentarz



Wybrane wiadomości z ekologii