SARS - zespół ostrej ciężkiej niewydolności oddechowej, jest to rodzaj nietypowego zapalenia płuc, które po raz pierwszy pojawiło się w końcu 2002 roku w prowincji Guangdong, na południu Chin. Informacje o tej nowej chorobie pojawiły się dopiero wtedy gdy zachorowali pierwsi pacjenci w Hongkongu i
Wietnamie. Pierwszy raz rozpoznał chorobę lekarz WHO, Carlo Urbani, który
diagnozował 48-letniego biznesmena z nieznanym schorzeniem wyglądającym na
zapalenie płuc, sam zaraził się od niego i zmarł 29 marca 2003 roku w Tajlandii.
Po pewnym czasie choroba rozprzestrzeniła się drogą podróży lotniczych na inne
kraje świata. Do chwili obecnej śmiertelność w przypadku zachorowania na SARS
jest oceniana na około 7%.
Choroba ta jest wywoływana przez nowoodkrytego wirusa nazywanego wirusem SARS.
Nazwa SARS pochodzi od ang. Severe Acute Respiratory Syndrome.
Rozwój epidemii
Choć pierwsze przypadki SARS były odnotowywane już w listopadzie 2002 roku,
władze chińskie starały się to ukryć i zastosowały blokadę informacyjną. WHO
(Światowa Organizacja Zdrowia) została powiadomiona dopiero w lutym 2003 roku.
Przypuszcza się, że to opóźnienie ułatwiło rozwój epidemii i spowodowało jej
większe rozprzestrzenienie.
W wyniku krytyki władze Chińskiej Republiki Ludowej przyznały się do winy i
wyraziły ubolewanie z powodu swoich zaniedbań.
Od kwietnia 2003 roku chińskie władze i system ochrony zdrowia podjęły szeroko
zakrojone wysiłki w celu opanowania epidemii, są także o wiele bardziej otwarte
na współpracę z instytucjami międzynarodowymi, głównie WHO.
Choroba rozprzestrzenia się drogą kropelkową, jednak nie da się także wykluczyć,
że może też rozprzestrzeniać się poprzez kontakt z wydzielinami i przedmiotami z
otoczenia pacjenta.
Nie zweryfikowano jeszcze tezy o możliwej modyfikacji wirusa pod wpływem
czynników środowiskowych. Niepokojące jest niemalże równoczesne wystąpienie 321
przypadków choroby, na jednym z osiedli mieszkaniowych w Hongkongu, we
wszystkich tych przypadkach choroba ponadto miała ostrzejszy przebieg: podwoiła
się liczba pacjentów wymagających intensywnej terapii, zachorowało też więcej
osób młodych i dotąd zdrowych.
Pod koniec lutego amerykański biznesmen podróżujący z Szanghaju, przez Hongkong
do Hanoi w Wietnamie zachorował na SARS. Trafił do szpitala gdzie zaraziło się
od niego 30 osób. Bez objawów poprawy został przewieziony do Hongkongu, gdzie
zmarł.
W osobnym ognisku choroby w szpitalu w Hongkongu pojedynczy pacjent zainfekował
68 pracowników szpitala w marcu 2003 roku.
Nowe przypadki choroby obejmują krewnych osób chorych lub pracowników ochrony
zdrowia. Sądzi się, że większości przypadków można było uniknąć gdyby stosowano
procedury profilaktyczne przewidziane w wypadku wysoce zaraźliwych schorzeń.
Wszystkie przypadki, które pojawiły się na świecie mogą w sposób bezpośredni lub
pośredni być powiązane z kontaktem z ludźmi, powracającymi z Azji
Południowo-wschodniej.
80% przypadków z Hongkongu można przypisać pewnemu chińskiemu profesorowi
medycyny pochodzącemu z prowincji Guangdong. Zaraził on 7 innych gości
hotelowych zanim zmarł. Od tych 7 gości choroba rozprzestrzeniła się na
pracowników szpitala.
12 marca WHO wydało ostrzeżenie dla służb medycznych na całym świecie w związku
z zagrożeniem epidemią SARS. Wkrótce potem ostrzeżenie takie wydał CDC (Centrum
Zwalczania Chorób) w Stanach Zjednoczonych.
Dnia 27 marca 2003 roku WHO zaleciła wykonywanie badań u podróżujących z
zagrożonych rejonów. Wprowadza się kwarantannę, a Singapurze szkoły zostały
zamknięte na 10 dni, aby przeciwdziałać rozwojowi epidemii.
Dnia 27 marca 2003 roku Hongkong wprowadza zamknięcie szkół do dnia 6 kwietnia
ze względu na epidemię SARS.
Dnia 3 kwietnia 2003 w Hongkongu przedłużono zamknięcie szkół do 21 kwietnia.
Etiologia SARS
16 kwietnia dzięki globalnej współpracy 13 ośrodków naukowych z 10 krajów (m.in.
z Hongkongu, Chin, Kanady, Wielkiej Brytanii, USA) naukowcy potwierdzili, że
przyczyną choroby SARS jest nowy koronawirus. Został on nazwany wirus SARS. To
tylko jeden z etapów programu, którego ostatecznym celem ma być wynalezienie
efektywnych testów diagnostycznych i opracowanie skutecznej metody walki.
Pierwsze przypadki tego schorzenia pojawiły się w Chinach pod koniec 2002 roku.
Jednak władze chińskie zabroniły prasie pisać o tym schorzeniu, a władze
medyczne opóźniły przekazywanie raportów do WHO o ponad 4 miesiące. Było to
przyczyną rozprzestrzenienia się choroby na Hongkong i Wietnam, a potem inne
kraje świata.
Objawy i leczenie
Początkowe objawy zachorowania przypominają grypę. Mogą występować któreś z
objawów takich jak gorączka, bóle mięśniowe, osłabienie, zaburzenia
żołądkowo-jelitowe, kaszel, ból gardła i inne niecharakterystyczne objawy,
łącznie lub osobno. Jednym objawem wspólnym dla wszystkich przypadków choroby
jest temperatura powyżej 38°C.
W dalszym okresie choroby dochodzi do duszności. Objawy chorobowe pojawiają się
najczęściej w ciągu 2-3 dni po zakażeniu (najdłużej 13 dni).
W około 10-20% przypadków konieczne jest podłączenie chorego do respiratora.
Badania wykonywane w celu rozpoznania SARS to przede wszystkim badanie RTG
klatki piersiowej, a także badania krwi.
Leczenie
Antybiotyki są nieskuteczne w leczeniu SARS. Lek przeciwwirusowy rybawiryna i
korykosterydy, choć początkowo donoszono o ich pozytywnym wpływie na przebieg
choroby, obecne dane naukowe tego nie potwierdzają.
Pacjenci, zgodnie z zaleceniami WHO powinni być izolowani, najlepiej w pokojach
z podciśnieniem, z zachowaniem rygorystycznych barier epidemicznych.
Dalsze leki przeciwwirusowe o znanej skuteczności przeciw grypie, wirusowemu
zapaleniu wątroby czy AIDS, są poddawane próbom, aby ocenić ich skuteczność w
leczeniu.
Artykuły o SARS w naszym portalu
Treść hasła pochodzi z
Wikipedii i udostępniana jest na licencji:
GNU
Dostępne: 2006-02-22 |
