BIOLOG

Błonica. Choroba zakaźna, najcześciej występująca u dzieci, wywoływana przez maczugowiec błonicy (łac. Corynebacterium diphteriae). Głównym czynnikiem chorobotwórczym jest wytwarzany, przez niektóre szczepy tych bakterii, jad, toksyna błonnicza.

W Polsce wprowadzono obowiązkowe szczepienia ochronne (w postaci szczepionki Di-Per-Te, DPT/DTP).

Postacie błonicy

Błonica przenosi się głównie drogą kropelkową lub bardzo rzadko przy zakażeniach przyrannych.

Wyróżnia się kilka postaci tej choroby.

Błonica gardła

Inaczej dyfteryt - najczęstsza postać błonicy.

Objawy: Umiarkowana gorączka, bladość twarzy, niezbyt duże bóle gardła, utrudnione połykanie, tzw. mowa "kluskowata", obrzmienie węzłów chłonnych podżuchwowych oraz nalot w gardle (czesto łączący się w jednolitą błonę rzekomą o barwie białawoszarej). Wokół nalotów tworzą się charakterystyczne przekrwienia.

W ciężkiej postaci błonicy naloty są rozległe, koloru krwistobrunatnego. Towarzyszą im znaczne zwiększenia węzłów chłonnych, powstaje szczególny wygląd szyi, tzw. "szyja prokonsula", "szyja Nerona" lub "szyja cesarza".

Dochodzi także, do dużego, ogólnego zatrucia organizmu (intoksykacji). Tętno jest bardzo szybkie i miękkie, występują zaburzenia pracy serca (zmiany martwiczo-zapalne mięśnia sercowego, ciężkie zmiany prowadzą do śmierci), a także cięższe porażenie mieśni.

Wyleczenie: Wychodzenie z choroby jest długotrwałe. Wszystkie zmiany narządowe cofają się.

Błonica krtani

Inaczej krup, dławiec. Występuje w pierwszych latach życia.

Objawy: Zwężenie się szpary głośni (obrzęk i nalot na strunach głosowych, stale nasilająca się duszność, głośny, szczekający kaszel, narastająca chrypka (zmieniająca się w bezgłos w końcowym stadium).

Po zainfekowaniu gardła dochodzą objawy ogólnego zatrucia organizmu.

Przy braku odpowiedniej pomocy prowadzi do uduszenia się.

Błonica nosa

Najlżejsza postać choroby, bez objawów zatrucia.

Objawy: Niewielkie zmiany błony śluzowej nosa (często jednostronne) oraz towarzyszące im wycinki śluzowo-krwiste lub ropno-krwiste, nadżerki nozdży i wargi górnej.

Choroba jest przewlekła, co ma znaczenie epidemiologiczne.
[Edytuj]

Błonica spojówek oka lub skóry

Zdarza się bardzo wyjątkowo.


Leczenie

Przy jakichkolwiek podejrzeniach należy koniecznie wezwać lekarza, gdyż wczesne rozpoznanie i leczenie błonicy w dużym stopniu wpływa na wynik leczenia i życie chorego. Swoiste leczenie polega na wstrzyknięciu dawki surowicy (ilość zależy od ciężkości i dnia choroby), która zawiera antytoksynę błoniczą (surowicę przeciwbłoniczą).

Leczenie antybiotykami: (erytromycyną, penicyliną) ma znaczenie drugorzędowe. Kurację antybiotykową stosuje się tylko przy występowaniu równolegle innego zakażenia gardła (na przykład paciorkowcami - streptokokami).

Dodatkowo podczas leczenia podaje się witaminę C, zespół witamin B oraz kokarboksylazę.

W błonicy krtani oprócz surowicy, konieczna jest intubacja lub tracheostomia (ratują one życie choremu, udrażniając drogi oddechowe). Leczenie szpitalne jest konieczne.

Zapobieganie

Polega głównie na obowiązkowych szczepieniach dzieci. Osoby po zetknięciu się z chorobą izoluje się od dzieci i młodzieży, do czasu wykonania dwóch kolejnych badań wymazów jamy nosowogardłowej, z wynikami ujemnymi. W ognisku zakażenia przeprowadza się odkażenia.

Treść hasła pochodzi z Wikipedii i udostępniana jest na licencji: GNU