BIOLOG

Kiła (łac. Lues), dawna nazwa syfilis to zakaźna choroba przenoszona drogą płciową, wywoływana przez bakterię - krętka bladego (Treponema pallidum).

Po raz pierwszy epidemia pojawiła się w Europie podczas wojny o Neapol w 1494 i szybko rozprzestrzeniła się na inne kraje. Pochodzenie tej choroby jest nieznane. Przypuszczalnie chorobę przywieziono do Barcelony po drugiej wyprawie Kolumba, podczas której masowo gwałcono kobiety indiańskie. Choroba istniała w łagodnej formie w Ameryce przed przybyciem Kolumba.

W przebiegu kiły można wyróżnić 3 okresy:

• I - okres kiły pierwotnej z wytworzeniem objawu pierwotnego
• II - okres kiły wtórnej z pojawieniem się charakterystycznej osutki kiłowej
• III - okres kiły późnej występujący po kilku latach od zakażenia. Przebieg w tym okresie często jest utajony, a na skórze występują zmiany guzkowate (kilaki)

Wyróżnia się też kiłę wrodzoną, gdy do zakażenia dochodzi w życiu płodowym, od chorej matki. Niekiedy w tych przypadkach kiła prowadzi do śmierci płodu i poronienia lub urodzenia martwego.


Diagnostyka

Odczyny serologiczne - odczyn Wassermana, odczyn VDRL, odczyn Kolmera. Odczyn VDRL czasami wykazuje chorobę u osób, które nie są chore na kiłę, ale na inne infekcje wirusowe (czasami także wykazuje taki wynik u osób zdrowych). Pozytywny wynik VDRL potwierdza się bardziej specyficznymi testami - FTA-ABS lub TPHA. Powyższe testy wykrywają obecność przeciwciał, które zostają w organiźmie do końca życia, zatem przydatność testów opartych na odczynach serologicznych jest ograniczona u pacjentów, którzy przebyli zakażenie krętkiem bladym. Posiadanie przeciwciał nie oznacza odporności w przyszłości.

Istotne znaczenie ma wywiad środowiskowy w celu epidemiologicznego ustalenia wszystkich osób, które mógłby zostać zarażone przez osobę chorą.

Objawy: owrzodzenia na narządach płciowych, czerwona wysypka na ciele, bóle głowy, kości i stawów


Profilaktyka

higiena osobista i unikanie przypadkowych kontaktów płciowych
badania kobiet w ciąży


Leczenie

W leczeniu stosuje się antybiotyki - najczęściej najstarszy z nich - penicylinę. Przy odpowiedniej terapii możliwe jest wyleczenie we wszystkich stadiach choroby, chociaż cofnięcie zmian już spowodowanych przez nią (w późnych stadiach) nie jest już możliwe.

Treść hasła pochodzi z Wikipedii i udostępniana jest na licencji: GNU