BIOLOG

Dobór przeciwko allelom recesywnym – allele recesywne ulegają ekspresji tylko w stanie homozygotycznym, lecz jeśli staja się rzadkie, w większości są obecne w heterozygotach. W takiej sytuacji dobór wywiera mały wpływ na rzadkie allele recesywne, które wykazują tendencję do trwania.

Dobór przeciwko allelom dominującym – allele dominujące zawsze ulegają ekspresji i są poddane działaniu doboru. Jeśli są częste, ich usuwanie powoduje również stratę najbardziej faworyzowanych alleli recesywnych obecnych w heterozygotach, a więc odpowiedź na dobór jest początkowo powolna. Stanie się szybsza, jeśli częstość recesywnych alleli wzrośnie do 0,5. Dobór może całkowicie usuwać z populacji szkodliwe allele dominujące.

jeśli występuje niekompletna dominacja, heterozygoty będą miały fenotyp (= dostosowanie) pośredni miedzy dwoma heterozygotami. Jeżeli dominacja nie występuje, efekt dwóch alleli kumuluje się i fenotyp heterozygot jest pośredni między fenotypem homozygot. Dobór będzie tak jak na allele dominujące, lecz z mniejszą intensywnością, ponieważ ich ekspresja w heterozygotach jest niekompletna.

Dobór faworyzujący heterozygoty – przewaga heterozygot lub naddominacja utrzymuje polimorfizm w populacji. Najczęstsze allele dają najgorzej dostosowane homozygoty, rzadkie allele występują głównie w wysoce dostosowanych heterozygotach, dlatego dostosowanie alleli jest odwrotne do ich częstości. Równowaga częstości zależy od względnego dostosowania dwóch homozygot.

Dobór przeciwko heterozygotom – dobór ten usuwa najrzadsze allele, ponieważ są one najbardziej powszechne w heterozygotach. Proces ten będzie trwał aż do całkowitej ich utraty, a allele częste ustalają się w populacji niezależnie od względnego dostosowania homozygot. Sytuacja taka jest możliwa tylko wtedy gdy dwie izolowane i rozbieżne populacje wchodzą w powtórny kontakt między przyległymi zasięgami geograficznymi. Powstaje wówczas strefa mieszańcowa.

Biolog.pl, Tomasz Pater