Po zakończeniu I wojny światowej, w 1919 roku została powołana Państwowa
Tymczasowa Komisja Ochrony Przyrody przy Ministerstwie Wyznań Religijnych i
Oświecenia Publicznego. Organ ten, w 1925 roku został przekształcony w
Państwową Radę Ochrony Przyrody.
Na stanowisko przedstawiciela ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia
Publicznego ds. ochrony przyrody został wybrany profesor Władysław Szafer.
W 1928 roku powstała, z inicjatywy Państwowej Rady Ochrony Przyrody - Liga
Ochrony Przyrody. 10 marca 1934 roku, Sejm RP uchwalił ustawę o ochronie
przyrody. Była to na ówczesne czasy ustawa nowoczesna i wykraczająca w
przyszłość. W 1949 roku została zastąpiona nową ustawą, która z kolei
obowiązywała do czasu uchwalenia obowiązującej do chwili obecnej ustawy z dnia
16 października 1991.
Po zakończeniu I wojny światowej w Polsce było 39 rezerwatów przyrody (1469 ha
powierzchni). W wyniku działań Państwowej Rady Ochrony Przyrody, a także
przyrodników w całym kraju doprowadzono do 1939 roku do utworzenia 211
rezerwatów (43 512 ha powierzchni).
W okresie międzywojennym utworzono Park Narodowy w Białowieży, a także chronione
tereny przyrodnicze w Ludwikowie pod Poznaniem, na Babiej Górze, w Pieninach, w
Górach Świętokrzyskich, w Tatrach oraz w Czarnohorze. Chroniono liczne gatunki
roślin, zwierząt, a także obejmowano ochroną liczne pomniki przyrody.
Bibliografia
- Ochrona przyrody w Polsce w okresie międzywojennym - na podstawie
informacji zawartych w Wikipedii (oryginał,
autorzy,
licencja)
 KOMENTARZE
Zapraszamy też do dyskusji na największym polskim forum przyrodniczym
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu. Biolog.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść nadsyłanych opinii. |
|
